« دلتنگی ‎های یک انسان با خدا »

• محمد بارونی
• یک نظر

باسمه تعالی

(دلتنگی ‎های یک انسان با خدا)

·        پروردگارا! ببخش مرا كه از تمسخر دیگران لذت بردم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه براى رسوا كردن دیگران تلاش كردم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه نمازم، وقت یافتن گمشده هاى من است.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه نادانى دیگران را به رُخِشان كشیدم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه براى همه گردن كشیدم، به غیر از خودم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه دیگران را وادار به معذرت خواهى كردم.

·    پروردگارا! ببخش مرا كه همه‏ اش دعا كردم خدایا! مرا از شر خلق دور بدار و یك بار نگفتم: خلقت را از شر من دور دار.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه فكر و دلم از تو عزلت گزید و از گناه نه.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه هر چه با من مدارا كردى، من بر تو خیره‏سرى كردم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه آن قدر كه حسرت نداشته ‏هایم را خوردم، شاكر داشته ‏هایم نبودم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه آن قدر كه بر بى ‏منزلى و بى‏كارى و … گریستم، بر غم فراق از تو گریه نكردم.

·    پروردگارا! ببخش مرا كه آن قدر كه به فكر زیبایى ظاهر و مد لباس و … بودم، به فكر زیبایى و طهارت باطنم نبودم.

·    پروردگارا! ببخش مرا كه بارها و بارها به دنبال جنازه این و آن رفتم و فقط با یك «اِ اِ» گفتن، از كنارش گذشتم و هنوز باورم نیست كه من هم رفتنى هستم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه با رفتار زشتم، دیگران را به دین بدبین كردم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه در مجادله با این و آن فهمیدم كه حق با من نیست؛ ولى به رو نیاوردم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه براى نظرات دیگران، آن گونه كه حق‏شان بود، ارزش قائل نشدم.

·    پروردگارا! ببخش مرا كه با پرسش‏ هاى مشكل از استادانم، خود را در چشم دیگران بزرگ جلوه دادم و استادانم را تحقیر كردم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه موقع تعریف و تمجید دیگران، باورم شد كه راستى راستى كسى هستم!

·        پروردگارا! ببخش مرا كه تاب شنیدن تعریف از دیگران را نداشتم!

·        پروردگارا! ببخش مرا كه اگر 1000 تومانم گم شد، غصه ‏دار شدم؛ ولى نمازم قضا شد و، آن قدر غصه نخوردم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه توان حل مشكل دیگران را داشتم؛ ولى سكوت كردم و گفتم دردسر نمى ‏خواهم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه واله و شیداى مخلوقاتت شدم و خالقیتت را از یاد بردم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه آن قدر كه غصه روزى ‏ام را خوردم، غصه آخرتم را نخوردم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه مدام دروغ گفتم و توجیه كردم كه دروغ مصلحتى بود.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه خود را به خواب زدم تا از انجام كارى كه وظیفه‏ام بود، شانه خالى كنم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه با دروغ‏ هاى مكرر خود، زشتى دروغ را در ذهن فرزندم از بین بردم.

·        پروردگارا! ببخش مرا كه آن قدر كه اهل حرف بودم، اهل عمل نبودم.

·        پروردگارا …

                                                     پروردگارا!!! می ‎بخشی مرا ؟؟؟؟